Nazwa miasta Łoździeje związana jest z nazwą rzeki Lazdija, nad brzegami której zostało założone. Uważa się, że ludzie zamieszkiwali te tereny już 4-6 tysięcy lat temu. Od niepamiętnych czasów osiedliło się tu plemię bałtyckie – Jaćwingowie, spokrewnione z Litwinami i Prusami. Jaćwingowie zajmowali się rolnictwem, rybołówstwem i łowiectwem. Świadczą o tym nazwy miejscowości, rzek i jezior. W drugiej połowie XII wieku zostali podbici i wytępieni przez Krzyżaków. Za panowania wielkiego księcia litewskiego Zygmunta Augusta, w 1560 roku, wyznaczono działkę pod budowę miasta nad rzeką Lazdija. Łoździeje powstały na skrzyżowaniu trzech dróg, a później rozrastały się równomiernie we wszystkich kierunkach. Zbudowano pierwszy drewniany kościół, w którym zaczęła działać szkoła.
17 maja 1597 roku król Zygmunt Waza nadał Łoździejom prawa magdeburskie (miejskie), przywileje targowe i handlowe – datę tę uważa się za dzień narodzin Łoździejów. Dokument, na mocy którego Łoździeje otrzymały prawa miejskie, zawiera również pieczęć miejską – herb przedstawiający łosia i trzy klucze na czerwonym tle. W 1895 roku w Łoździejach wybudowano pseudobazylikowy, dwuwieżowy kościół św. Anny (architekt E. Lipskis). Na cmentarzu przykościelnym pochowany jest proboszcz, dziekan, historyk i krajoznawca Vaclovas Strimaitis (1905–1982). Na cmentarzu stoi Rūpintojėlis i drewniany filar kaplicy, wzniesione w 1987 roku z okazji 600. rocznicy chrztu Litwy.
W latach 1919–1941 Łoździeje stanowiły centrum powiatu Sejniai. W 1920 roku w Łoździejach powstało gimnazjum „Žiburis”, którym kierował pedagog, poeta, językoznawca i ksiądz Motiejus Gustaitis. Pomnik Niepodległości na placu Niepodległości został wzniesiony w 1938 roku (odrestaurowany w 1990 roku). Przed II wojną światową w Łoździejach stały dwie duże, murowane synagogi, które zostały poważnie uszkodzone podczas nalotów 22 czerwca 1941 roku. W latach 50. XX wieku budynki odbudowano i połączono w jedną, w której mieścił się dom kultury i biblioteka publiczna. Obecnie budynek nosi nazwę Centrum Kultury w Łoździejach.
Podczas II wojny światowej zniszczeniu uległo około 60% zabudowy Łoździej. Szczególnie ucierpiało centrum. Podczas okupacji nazistowskiej, 3 listopada 1941 roku, w Katkiszkach (Katkiškės) niedaleko Łoździej zamordowano 1535 Żydów z miasta i okolic. Od 1950 roku Łoździeje pełnią funkcję centrum dzielnicy. Powstały tam blok mieszkalny, dom towarowy i kawiarnia. Później wybudowano szpital w Łoździejach, ośrodek podstawowej opieki zdrowotnej, dom opieki społecznej, stację meteorologiczną, Sąd Rejonowy w Łoździejach oraz Komisariat Policji w Łoździejach. Od czasu ogłoszenia niepodległości Litwy Łoździeje stały się ważnym miastem granicznym – pierwszym mostem do Europy.
W 1994 roku herb został przywrócony i od tego czasu ponownie stał się symbolem nie tylko miasta, ale także całego powiatu, którego centrum administracyjnym są Łoździeje. W 1995 roku powstało Muzeum Regionalne w Łoździejach wraz z oddziałami. 11 marca 2017 roku w Łoździejach, na placu nazwanym jego imieniem, w samym centrum miasta, przed kościołem św. Anny w Łoździejach, odsłonięto pomnik Adolfasa Ramanauskasa-Vanagasa. Pomnik wykonał rzeźbiarz Jonas Jagėla.
.png)
Informacje ze strony Urzędu Gminy Rejon Łoździeje
Opinie