Seirijai to miasto w gminie powiatowej Lazdijai, 19 km na wschód od Lazdijai.
Miasto położone jest na wschodnim krańcu Wyżyny Sudowskiej, na bardzo pagórkowatym grzbiecie Šventežeris–Seirijai.
Obszar Seiriya był zamieszkany już w czasach prehistorycznych (świadczą o tym zachowane kurhany). Na początku XVI wieku Bogdan Sapieha otrzymał od władcy Wielkiego Księstwa Litewskiego, Zygmunta Starego, działkę na południowym brzegu jeziora Seiriya i założył dwór Seiriya (później nazwany Sapiegiškės).
W XVII wieku dwór przeszedł w ręce Radziwiłłów. Jerzy Radziwiłł założył dwór Seirijui na północ od jeziora Seiriju. Miasto zaczęło się rozwijać w jego pobliżu. W 1537 roku wybudowano kościół katolicki, a w 1584 roku kościół ewangelicko-reformowany. Podczas wojny polsko-litewskiej (1654–1667) dwór Seirijui i połowa miasta zostały spalone przez wojska rosyjskie. W 1671 roku Seirijui otrzymało prawa miejskie (zniesione w 1869 roku). W 1688 roku sejm warszawski uznał Seirijui za dziedziczną własność elektorów pruskich. Do majątków Seirijui wysłano niemieckich rzemieślników. Podczas wojny północnej w latach 1700–1721 w 1710 roku wybuchł głód i dżuma. W 1726 roku wybudowano synagogę. Szkoła parafialna działała od 1777 roku. Po podziale Rzeczypospolitej Obojga Narodów w 1795 roku Siejra przypadła Królestwu Pruskiemu, a w 1797 roku powstała gospodarka Siejry.
Na początku XIX wieku założono fabrykę tkacką. W 1815 roku została ona przeniesiona do Rosji. W 1830 roku rozpoczęto brukowanie ulic. W 1856 roku w dworze Seiriyai zniesiono pańszczyznę. Podczas powstania w latach 1863–1864 w okolicy działała grupa powstańców P. Suzinasa. Pastor S. Strimavicius i wikariusz K. Jankaitis zostali oskarżeni o zorganizowanie procesji przeciwko powstańcom. W 1867 roku car przekazał dwór Seiriyai generałowi Suchozanetowi. Od 1869 do 1950 roku Seiriya była ośrodkiem parafii. W 1907 roku założono oddział Towarzystwa Žiburis, później bibliotekę-czytelnię, schronisko dla starców i kursy dla dorosłych. W latach 1909–1914 działał oddział Towarzystwa Trzeźwości.
W latach 30. i 40. XX wieku działała tam fabryka maszyn rolniczych, zakład stolarski, 3 młyny, 2 gręplarnie i przędzalnia. W 1919 roku utworzono oddział strzelecki. W drugiej połowie 1941 roku, na rozkaz niemieckich władz okupacyjnych, Żydzi z tego regionu zostali zamordowani w lesie Baraučiškė w pobliżu Seirijai. Po II wojnie światowej w tym rejonie działał batalion Seirijai z litewskiego oddziału partyzanckiego Šarūnas. Władze sowieckie deportowały 57 mieszkańców Seirijai. W latach okupacji ZSRR Seirijai stanowiły centrum regionu i centralną osadę kołchozową. Herb Seirijai został zatwierdzony w 2003 roku. Malarz A. Žmuidzinavičius urodził się w Seirijai w 1876 roku.
Informacje pochodzą ze strony Powszechnej Encyklopedii Litewskiej .
Opinie